Portret rodzinny Jana III,  Henri Gascar, 2 poł. XVII w. ,  Kraków, Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu
Główna Konkurs Moda i obyczaje Ubiory polskie Ubiory obce Tkaniny Słownik Bibliografia Inne
Ubiory obce
Galeria portretów
Ubiory kobiece
Ubiory męskie
Ubiory kobiece w siedemnastowiecznej Europie
Zarys mody francuskiej
Początek wieku ‒ ostatnie lata panowania hiszpańskiej mody
Lata 1620‒1635: Nowa swobodna sylwetka
Lata 1635‒1655: Czas eleganckiego umiaru
Lata 1660‒1685: Splendor dworskiej mody
1685‒1700: Teatr dworskiej mody
Moda hiszpańska
Moda holenderska
Moda w pozostałych krajach zachodniej Europy
Koszule i "chusty białe" - czyli o bieliźnie w XVII wieku
Kształty i sznurówki - dzieje gorsetu w XVII wieku
Ubiór męski w siedemnastowiecznej Europie
Początek wieku- ostatnie lata panowania hiszpańskiej mody
Lata 1620-1645 - nowa swobodna sylwetka
Lata 1650-1675 - czas dworskich ekstrawagancji
Lata 1675-1700 - czas dworskiego munduru
Moda holenderska
Wpływy mody francuskiej i holenderskiej w zachodniej Europie
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII wieku
Ubiory tureckie w XVII wieku
Lata 1650-1675- czas dworskich ekstrawagancji
Moda męska zaczęła odchodzić od uproszczonych, oszczędniejszych form po 1650 roku- a zatem już w czasach rozkochanego w przepychu Króla Słońce. Sylwetka męska wprost tonęła w powodzi wstążek i obfitych, udrapowanych malowniczo materii, skrywających i deformujących zarys sylwetki. Modne stały się peruki, z biegiem lat coraz większe - odrzucano stopniowo naturalność. Moda w pełni wyrażała teatralność epoki.
Kostiumy męskie wpisywały się w teatralny krajobraz życia dworskiego, które w coraz większym stopniu ukierunkowywało się w stronę odgrywania uroczystości. Święta dworskie były po prostu widowiskami, wymagającymi koniecznej oprawy. Świat dworu Ludwika XIV stawał się teatrem, w którym każdy miał do odegrania rolę, wyznaczaną prawidłami drobiazgowej etykiety. Wszystko to odnajdujemy w modzie.
Kwintesencją kojarzonej z barokiem przesady były spodnie rhingrave, które zyskały szczególną popularność w latach siedemdziesiątych XVII wieku. Spodnie te stanowiły jedną z najciekawszych i najbardziej ekstrawaganckich części garderoby męskiej owego czasu - mężczyzna ubrany w rhingrave wyglądał, jakby nosił obficie sfałdowaną spódnicę. Były to w istocie spódnico-spodnie. Miały niezwykle szerokie, krótkie, gęsto sfałdowane nogawki, tak że nie dawało się dostrzec, gdzie kończy się jedna nogawka, a zaczyna druga. Nogawka mogła mieć nawet szerokość sążnia czyli około dwóch metrów. Samuel Pepys wspomina w swych dziennikach zabawną pomyłkę niejakiego pana Towsenda, który włożył obie nogi w jedną nogawkę i chodził tak przez cały dzień, nawet tego nie zauważając. Rhingrave stały się przedmiotem kpinek satyryków, to o nich wspominał w Mizantropie Molier. Bywały też piętnowane jako przejaw zniewieściałości, John Evelyn, w pamiętniku dokumentującym życie epoki pisał wprost, że zmieniają mężczyznę w „rodzaj Hermafrodyty”.
Sama szerokość nogawek nie zaspokajała potrzeby dekoracyjności – rhingrave były zdobione obfitością kokard lub koronek. Noszono je na wąskich, niewidocznych spodenkach, podtrzymujących pończochę.
We Francji ten rodzaj spodni pojawił się już koło lat pięćdziesiątych, a stały się powszechne na francuskim dworze w latach siedemdziesiątych.
Pochodzenie spodni rhingrave do dziś zastanawia historyków mody. Można się domyślać, że ojczyzną tej niezwykłej części garderoby są Niemcy, na co wskazuje ich nazwa. Rhein oznacza Ren, a grave pochodzi od słowa Graf, czyli hrabia. Nie wiadomo jednak, który niemiecki hrabia mógłby być ich wynalazcą, możliwych kandydatów wymienia się kilku.
Zyskały popularność niemal w całej Europie, występowały w Anglii, Niemczech i w krajach skandynawskich, przyjęły się w Holandii. Nosił je polski król Michał Korybut Wiśniowiecki, znany z upodobania do francuskiej mody. Na jednym z portretów (datowanym na lata siedemdziesiąte) król pozuje w stroju stanowiącym wzorcowy przykład stylu nazywanego niekiedy ogólnie „modą rhingrave”.
Najozdobniejsze rhingrave znamy z wizerunków Ludwika XIV i jego dworu, w pozostałych krajach forma ubiorów w tym stylu bywała nieco uproszczona.
Noszony wraz ze spodniami rhingrave kaftan był dopasowany, zawsze rozpięty z przodu i niezbyt długi. U dołu wystawała spod niego szeroka koszula, której rękawy widoczne były także spod rękawów kaftana. Ozdobiona kosztownymi koronkami koszula stała się nieodzowną częścią ubioru modnego mężczyzny.
Bardzo zmienił się krój kołnierza, który z biegiem lat podlegał ciągłej ewolucji. W latach czterdziestych zachodził szeroko na ramiona, jednak zaczęto go stopniowo zmniejszać, co zbiegło się z upowszechnieniem peruk. Im potężniejsza kaskada loków zdobiła męską głowę, tym węższy stawał się kołnierz. W latach sześćdziesiątych, w dobie mody na rhingrave, kołnierz przybrał kształt wydłużonego prostokąta, wykonanego z koronki, a zawiązywano go pod szyją tasiemkami z pasmanteryjnymi wisiorkami. Do kołnierza dobierano wykładane na rękawy koszuli mankiety. Kołnierze wykonane były z koronki szytej (igiełkowej), zwanej point de Venise, sprowadzanej z Wenecji.
Cały strój przyozdabiano obficie pękami wstążek. Wstążki zdobiły w tym czasie niemal każdy element męskiego ubioru dworskiego. Na spodniach i rękawach kaftana naszywano szeregi pętli z kolorowych wstążek, czasem w barwie kontrastującej z kolorem ubrania. Nie mogło również zabraknąć wstążkowych rozetek przy obuwiu. (Stopniowo nasilająca się moda na wstążki osiągnęła apogeum w latach 1650-1670). Na ramiona zarzucano kolistą pelerynę w kolorze dobranym do ubioru. Molier naszkicował w kilku oszczędnych słowach postać tak odzianego eleganta: „ (...)jeden z rycerzy, co to bardzo wspaniale noszą płaszcz wiatrem podszyty. Osobistość z zielonymi wstążkami...”
Z obfitych, sfałdowanych nogawek spodni rhingrave wyłaniały się obleczone białymi lub kolorowymi pończochami nogi w płytkich, ozdobionych wstążkami czy kokardą, spiczastych pantoflach na obcasie. Przez kontrast z obfitością stroju łydki zdawały się szczuplejsze i zgrabniejsze. Można sobie wyobrazić, jak pięknie ubiór ten podkreślał grację każdego kroku podczas tańca. A taniec stanowił przecież jedną z ulubionych rozrywek dworu Ludwika XIV, podniesioną wprost do rangi rytuału.
Ten niezwykły okres w historii mody bywał krytykowany za feminizację sylwetki męskiej. Przywołajmy zresztą pełne dezaprobaty słowa angielskiego antykwariusza Anthony’ego Wooda z 1663 roku. Nazwał on panujący styl w modzie „przedziwną epoką zniewieściałości”, kiedy to mężczyźni usiłowali naśladować wygląd kobiet, nosząc peruki, muszki na twarzy i makijaż, spodnie podobne do spódnic i mufki, podczas gdy ich stroje były zlane perfumami i przeładowane różnobarwnymi kokardkami.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat