Portret rodzinny Jana III,  Henri Gascar, 2 poł. XVII w. ,  Kraków, Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu
« Powrót
Portret Elżbietki Pade, ok. 1818, Michał Stachowicz, Muzeum Narodowe w Warszawie
Około siedmioletnia Elżbietka (1818-1818) przedstawiona została w charakterystycznej dla drugiego dziesięciolecia XIX wieku sukience z podniesionym stanem i dużym kołnierzem-krezą pod szyją.
Sukieneczka została uczyta z popularnej wówczas bawełny w kolorze musztardowym, drukowanej we wzór z regularnie rozmieszczonych drobnych kwiatków – prawdopodobnie dwukolorowych (przykładowe wzory tkanin z tego okresu: link; link; link; link).
Prosty fason zbliżony jest m. in. do sukienki dziecięcej z lat 1810-1825 z kolekcji Henry Forda (link). Staniczek z przodu jest gładki i zapinany na plecach na haftki; tył może być krojony z czterech części, z których dwie środkowe zwężają się do dołu. Uniwersalny charakter nadają sukience podwójne rękawy: do niewielkiej ściąganej sznureczkiem bufki doczepiane są wąskie długie zarękawki. Było to popularne rozwiązanie zarówno w sukniach kobiet dorosłych, jak i tych przeznaczonych dla dziewczynek. Prosta, przymarszczona jedynie na środku tyłu spódnica może pozostać całkowicie gładka, jak w przypadku sukienki ze zbiorów Nationalmusset w Kopenhadze (link). Popularnym wykończeniem były również poziome zakładki na dole. Spódniczka sięgała mniej więcej od połowy łydki do kostki, tak że mogły być spod niej widoczne białe bawełniane pantalony (zob. „Portret rodziny Natansonów” z 1818 Christoffera Wilhelma Eckersberga z Nationalmusset w Kopenhadze link, link ). Był to rodzaj dwóch oddzielnych nogawek doszytych do paska lub sznurowanych nad kolanami i wykończonych przy brzegu falbanką, koronkami, często ażurowym haftem lub poziomymi pliskami (zob. link).
Dekolt sukienki wypełnia muślinowa wstawka (tzw. szmizetka) z szerokim zmarszczonym kołnierzem kryzą (zob. link).
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone.