Synowie króla Jana Sobieskiego: Aleksander, Konstanty i Jan, artysta nieokreślony, 1685, Muzeum Narodowe w Krakowie
Główna Konkurs Dziecko Ubiory dziecięce Moda XVII w. Moda XVIII w. Moda XIX w. Tkaniny Rekonstrukcje Inne
Moda XVIII w.
Moda rokokowa
Styl życia
Higiena i kosmetyka rokoka
Robe à la française
Bawety
Sznurówka
Rogówka
Wykwintne koronki
Angażanty
Koronki
Fichu
Akcesoria mody damskiej
Fryzury i nakrycia głowy
Biżuteria
Wachlarze
Rękawiczki
Torebki
Pantofelki i pończochy
Garderoba damska
Ubiór codzienny
Dezabil
Caraco
Robe à la polonaise
Robe à la anglaise
Szustokory
Habit à la française
Hafty i guziki
Fraki
Akcesoria mody męskiej
Fryzury i nakrycia głowy
Wykwintne koronki
Kamizelki
Culotte
Pończochy i pantofle
Garderoba męska
Robe de chambre
Moda sportowa w XVIII wieku
Habit à la française
Monika Janisz
W drugiej połowie XVIII wieku zaczęto nosić nowy typ ubioru zwany habit à la française. Habit był nieco krótszy od szustokora, miał niski, stojący kołnierz, a przesunięte z boków do tyłu fałdy nie poszerzały bioder. Rękawy habit były dłuższe, sięgały nadgarstka i wykończone były wąskimi mankietami. Habity szyto zarówno z gładkich, jak i wzorzystych tkanin, z cienkich jedwabi, aksamitów i sukna. Charakterystyczną ozdobą habitów były hafty, zdobiące brzegi pół, klapy kieszeni, kołnierze, mankiety i fałdy z tyłu. Do najpopularniejszych motywów należały bukiety kwiatów i liście traw. Haftem zdobiono również guziki. Guziki naszywano wzdłuż lewej poły około dziesięciu oraz po trzy na każdym mankiecie, po trzy pod klapami kieszeni, dwa u szczytu fałd na plecach i dodatkowe w samych plisowanych fałdach.
Kamizelki, które panowie nosili pod habitem, nie miały już rękawów i były krótsze, sięgały nieco poniżej talii. Najczęściej szyte były z jasnych, białych lub kremowych tkanin, które haftowano kolorowymi jedwabiami. Produkowano nawet specjalne tkaniny o tak rozmieszczonej dekoracji, by można z nich było wykroić odpowiednie części ubioru.
Na habit à la française składały się: ubiór wierzchni habit, kamizelka i spodnie do kolan culotte. Obowiązkowe były też jedwabne pończochy, żabot, płócienna bawełniana lub lniana koszula z dekoracyjnymi mankietami oraz trzewiki z klamerką na podbiciu.
Habity miały charakterystyczny krój, który wyróżniały przycięte z przodu poły, rękawy krojone po łuku, mankiety i klapy kieszeni bogato zdobione haftem. Dekoracyjne wykończenie męskiego ubioru zmieniało się wraz z modą. W połowie XVIII wieku dominowały obszycia z galonu. Hafty początkowo skromne, z roku na rok zajmowały coraz większą powierzchnię ubioru. Zwykle zdobiły: stojący kołnierz, brzegi pół, fałdy z tyłu, mankiety i klapy kieszeni. Po skrojeniu poszczególne elementy ubioru były w specjalnych pracowniach haftowane wedle wybranych wcześniej przez zamawiającego wzorów a następnie zszywane. Do haftu stosowano barwną przędzę jedwabną, nici metalowe różnego rodzaju a także wycięte z papieru formy, które ściśle oplatano nicią metalową.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2018. Wszelkie prawa zastrzeżone.
stat