Synowie króla Jana Sobieskiego: Aleksander, Konstanty i Jan, artysta nieokreślony, 1685, Muzeum Narodowe w Krakowie
Główna Konkurs Dziecko Ubiory dziecięce Moda XVII w. Moda XVIII w. Moda XIX w. Tkaniny Rekonstrukcje Inne
Moda XVIII w.
Moda rokokowa
Styl życia
Higiena i kosmetyka rokoka
Robe à la française
Bawety
Sznurówka
Rogówka
Wykwintne koronki
Angażanty
Koronki
Fichu
Akcesoria mody damskiej
Fryzury i nakrycia głowy
Biżuteria
Wachlarze
Rękawiczki
Torebki
Pantofelki i pończochy
Garderoba damska
Ubiór codzienny
Dezabil
Caraco
Robe à la polonaise
Robe à la anglaise
Szustokory
Habit à la française
Hafty i guziki
Fraki
Akcesoria mody męskiej
Fryzury i nakrycia głowy
Wykwintne koronki
Kamizelki
Culotte
Pończochy i pantofle
Garderoba męska
Robe de chambre
Moda sportowa w XVIII wieku
Rogówka
Ewa Orlińska-Mianowska
[...] Rogówka była to spódnica z płótna, na trzech obręczach z wielorybiej kości obszyta, na jednej w pas, na drugiej w kolano, na trzeciej wpół łydki. (cyt. za: J. Kitowicz). Z początku żadna dama na publicznym widoku nie pokazała się bez rogówki, nawet i w domu przy gościu. Potem zaczęli brać rogówki tylko na wielkie publiki, na kompanie, na bale, a nareszcie ku ostatnim latom panowania Augusta III te gmachy zawadzające w cale zostały zarzucone, wyjąwszy dni galowe niektóre u dworu, do całowania ręki królewskiej damom senatorskim przeznaczone; w takowe dni prezentowały się damy królowi w robach, a zatem na rogówkach
J. Kitowicz
Kształt i wielkość rogówki zmieniały się zgodnie ze zmianami mody. Zależał również od rodzaju sukni i okazji, a także statusu społecznego właścicielki. Wczesne formy rogówki miały niewielkie rozmiary, kształt dzwonu lub stożka.
Stopniowo obwód obręczy wzrastał. W latach 30. rogówki przybrały spore rozmiary i kolisty kształt, a dzięki dużej różnicy obwodu między kolejnymi obręczami spódnica upodobniła się do kopuły.
W połowie XVIII wieku pojawiła się nowa, poręczniejsza forma rogówki.
Były to dwa połączone taśmą i przywiązywane w tali półokrągłe stelaże poszerzające biodra, "wielorybim rogiem postawione jakoby dwie kieszenie".
W latach 70. rogówki osiągnęły maksymalne rozmiary. Miały kształt owalny, mocno rozszerzony na boki, spłaszczony z przodu i z tyłu nazywano je łokciowymi.
W latach 80. rogówki zmniejszyły się, pod koniec dekady ustąpiły miejsca niewielkim obręczom lub wałkom, przywiązywanym na biodrach.
Sztywna konstrukcja gorsetu uniemożliwiała wykonywanie skłonu do przodu. Dodatkowe utrudnienie przy siadaniu stanowiła rogówka. Elegantce najwygodniej było usiąść na samym brzegu krzesła lub przyjąć w fotelu pozycję prawie półleżącą, z tułowiem odchylonym na bok lub do tyłu, opierając się łokciem o poręcz mebla lub stolik co widzimy na wielu portretach z epoki.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2018. Wszelkie prawa zastrzeżone.
stat