Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Jeźdźcy
Dandysi na koniach
Romantyczne lwice w cylinderkach
Smukła nóżka w bryczesach
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Myśliwi
Od czerwonego rajtroka do marynarki norfoldzkiej
Czerwone kurtki
Bertie i jego marynarka
Szermierze
Tenisiści
Pokaz mody na korcie
Królewska gra
Wamsy, kamizelki, domowe czapki
Tenis ziemny
W gorsecie i tiurniurze na korcie
Wiktoriańskie damy
Wygodne stroje męskie
Biały sport
Walka o wygodę
Lata szalone, lata złote
Nowy styl, nowa sylwetka
Bogini kortu
Bitwa o szorty
Pończochy
Pończochy kontra moda na opaleniznę
Gdy kobiety skróciły spódnice i odsłoniły nogi, nadal zmuszone były zakrywać je pończochami – konwenanse wymagały, aby nosić pończochy nawet w czasie największych upałów. Na co dzień najmodniejsze były pończochy cieliste, beżowe lub popielate, do gry w tenisa zaś najczęściej białe. Noszono je na pasie do pończoch lub podtrzymywane były mocowanymi na udach gumowymi podwiązkami. Susan Lenglen w swych rewolucyjnie krótkich strojach grała oczywiście także w białych jedwabnych pończochach, niekiedy zawiniętych nad kolanami. Tenisistki zapragnęły przełamać i ten, tak uciążliwy w upalne dni konwenans. Słynna tenisistka Helen Wills stwierdziła wprost w 1927 r. „Emancypacja nóg oznacza lepszy sport!” Białe pończochy były nie tylko niewygodne na korcie, ale co gorsza zakrywały modną opaleniznę – a to już było niewybaczalne! W latach 30. opalenizna jako symbol aktywnego życia i dowód uprawiania sportu, stała się niezwykle pożądana. Porcelanowo blada cera, niegdyś obowiązkowa cecha każdej prawdziwej damy, była ideałem dawnego, minionego już świata, w którym kobiety spędzały czas przeważnie w domu lub przechadzały się powoli pod parasolką i w rękawiczkach. Teraz epatowano wysportowanym, wygimnastykowanym, spalonym na brąz ciałem. Opalenizna kojarzyła się z wyjazdami nad morze i w góry, ze spędzaniem czasu w modnych kurortach, wręcz stając się –przewrotnie – nowym symbolem wysokiego statusu społecznego!
Pierwsze tenisistki, które wystąpiły na turnieju w Wimbledonie bez pończoch wywołały oczywiście krytykę, jednak już na początku lat 30. powszechne na kortach stały się krótkie białe skarpetki, noszone do tenisowych butów, które pięknie podkreślały opaleniznę odkrytych damskich nóg. Również polskie tenisistki od razu przyswoiły tę nowinkę mody. Co prawda Jadwiga Suchodolska, autorka wydanego w 1937 r. poradnika „Sztuka ubierania się” doradzała swym czytelniczkom „skarpetki białe, włożone na pończochy koloru cielistego”, ale nawet ona dopuszczała możliwość gołych nóg. Moda na noszenie sportowego obuwia z krótkimi skarpetkami została też prędko przyswojona w codziennych rekreacyjnych, wakacyjnych sytuacjach.
Buty do gry w tenisa były białe, płócienne, przeważnie sznurowane, niekiedy zapinane z boku na pasek, a ich płaskie podeszwy wykonywano z gumy. Uwolnienie nóg z pończoch i ciągłe skracanie tenisowych spódniczek bardzo szybko doprowadziło do kolejnej rewolucji: w modę weszły damskie spódnico-spodnie i szorty.
Szorty, w jakich w 1933 r. wystąpiła po raz pierwszy na turnieju w Wimbledonie amerykańska tenisistka Helen Jacobs skrojone były tak, że przypominały spódniczkę sięgającą za kolano, z zapięciem na boku. Do owych słynnych szortów, białych z granatowymi lampasami, Jacobs nosiła prostą bawełnianą koszulkę z krótkim rękawkiem i wykładanym kołnierzykiem.
Do połowy lat 30. szorty o podobnym kroju zyskały sporą popularność na kortach całego świata, podobnie jak spódnico-spodnie, zwane culottes, sięgające kolan. (Pierwsze tenisowe spódnico-spodnie zaprojektowała już w 1931 r. słynna kreatorka mody Elsa Schiaparelli). Jednak konserwatywny Wimbledon opierał się popularności szortów – choć dopuszczane bywały na kortach bocznych, na korcie centralnym aż do lat 50. XX w. zalecano paniom grę w spódnicach lub w spódnico-spodniach, uważanych za bardziej eleganckie. Również w Polsce w czasach przed wybuchem II wojny szorty nie przyjęły się. Polskie zawodniczki, czułe na trendy tenisowej mody, grywały natomiast w modnych spódnico-spodniach. Polska gwiazda tenisa międzynarodowego formatu, Jadwiga Jędrzejowska, wicemistrzyni Wimbledonu, nosiła niekiedy takie właśnie spódnico-spodnie do kolan.
Jak wyglądały zatem najmodniejsze tenisowe fasony z drugiej połowy lat 30?
W latach 30. typ kobiety - chłopczycy odszedł już w zapomnienie. Ogłoszono „powrót kobiecości”, a w ubiorach zaczęto podkreślać wąską talię, biust i wyraźnie zarysowane biodra. Zatem i w strojach tenisowych zaznaczano talię – modnie skrojone szorty czy spódnico-spodnie elegancko eksponowały płaski brzuch i wąską talię zawodniczek. Do spódniczek lub spódnico-spodni noszono bluzeczki bez rękawków, zapinane na guziczki, z wykładanym kołnierzykiem oraz kardigany z pasowaną talią. W modzie były plisowane spódnice i pulowery z dekoltem w szpic. Do tego oczywiście sznurowane płócienne buty z krótkimi skarpetkami. Żadnych pończoch, rzecz jasna!
Przemiany strojów tenisowych, zwłaszcza damskich, są wymownym świadectwem ogromnych zmian, jakie nastąpiły w modzie, a przede wszystkim w mentalności w ciągu kilkudziesięciu lat od 1873 r. Droga do obcisłych, kolorowych, czarnych czy neonowych, odsłaniających plecy kostiumów Sereny Williams została wytyczona w chwili, gdy Maud Watson po raz pierwszy skróciła spódnicę.
***
Ubiory zakładane podczas turniejów tenisowych, niezależnie od zmian w modzie, zawsze pozostawały eleganckie i szykowne. W tenisie przecież od samego początku równie istotne, jak poziom gry, były i są kostiumy zawodników i zawodniczek, szeroko komentowane, wyznaczające nowe trendy, często projektowane przez wiodących kreatorów mody. Korty tenisowe to nie tylko arena sportowych zmagań, ale też niekończący się pokaz mody.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat