Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Jeźdźcy
Dandysi na koniach
Romantyczne lwice w cylinderkach
Smukła nóżka w bryczesach
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Myśliwi
Od czerwonego rajtroka do marynarki norfoldzkiej
Czerwone kurtki
Bertie i jego marynarka
Szermierze
Tenisiści
Pokaz mody na korcie
Królewska gra
Wamsy, kamizelki, domowe czapki
Tenis ziemny
W gorsecie i tiurniurze na korcie
Wiktoriańskie damy
Wygodne stroje męskie
Biały sport
Walka o wygodę
Lata szalone, lata złote
Nowy styl, nowa sylwetka
Bogini kortu
Bitwa o szorty
Pończochy
Wiktoriańskie damy na korcie
Początkowo panie grały w tenisa w barwnych sukniach, noszonych podczas garden parties. Suknie, obszyte falbanami, sięgały do ziemi. Typowe dla początku lat 70. XIX w. suknie miały metry tkaniny udrapowane z tyłu na modnych wówczas tiurniurach, niekiedy z trenem; nawet szyję unieruchamiał sztywny wysoki kołnierz. Rękawy były długie i bogato zdobione. Uzupełnieniem stroju był słomiany kapelusz ozdobiony wstążkami i kwiatami. Tiurniury wychodzą z mody na kilka lat – pod koniec lat 70. XIX wieku suknie tracą na objętości, spódnice stają się coraz węższe, ciasny stanik wysmukla figurę, a gorset formuje sylwetkę w kształt wąskiej klepsydry. Suknie takie, skrojone przez doskonałych krawców, ściśle opinają ciało, na biodrach dekoruje je udrapowana tkanina, z tyłu zaś krótki tren w formie gołębiego ogona. Tak dopasowane suknie nie ułatwiają gry. Moda ta trwa jednak krótko. Około 1882 roku tryumfalnie powraca tiurniura, uzyskując karykaturalne wręcz rozmiary – suknie są coraz bardziej rozbudowane z tyłu, a draperie z misternie ułożonego materiału wspierają się na specjalnych konstrukcjach – pod sukniami kryją się stelaże ze stalowego drutu lub fiszbinowych obręczy, poduszki i rolki wypychane włosiem lub gazą. Do tego suknie zdobione są mnóstwem kokard, falbanek i innych dekoracji. Moda ta utrzymuje się do około 1890 r.
Pierwsze stroje szyte już specjalnie do gry w tenisa, które pojawiły się na początku lat 80. XIX w. podlegały dyktatowi mody i etykiety. Stroje „sportowe” projektowano według rygorów obowiązującej mody – gdy modny jest tren, również suknie tenisowe są z trenem, gdy modne są tiurniury – suknie tenisowe są przyozdobione mniej lub bardziej rozbudowaną tiurniurą (podobnie suknie na spacer, plażowe czy na jacht.), gdy modne są ogromne rękawy w kształcie baraniego udźca – wprowadzane są one także do kostiumów sportowych. Liczył się tylko wygląd, względy praktyczne nie miały znaczenia. Ustępstwem na rzecz sportowego charakteru ubiorów tenisowych były lekkie materiały, z jakich szyto suknie: rozciągliwy i przewiewny dżersej, flanela, serża i bawełna. W 1879 r. podczas panowania mody na suknie dopasowane niby futerał pojawiły się tenisowe suknie z dżerseju, ze spódnicą plisowaną poniżej kolan, co pozwalało uzyskać pewną swobodę ruchu. W tym czasie kobiety chętnie nakładały na suknie specjalne tenisowe fartuszki, z kieszeniami do trzymania piłek. Grę bardzo utrudniały buty na obcasie, sięgające często powyżej kostki, szybko wprowadzono zatem tenisowe buty na płaskich podeszwach z gumy indyjskiej, sznurowane, o płóciennym ciemnym wierzchu. Był to pierwszy ukłon w kierunku wygody i bezpieczeństwa grającej kobiety.
W zbiorach Los Angeles County Museum of Art znajduje się suknia do tenisa z około 1885 r., uszyta z kremowej bawełny drukowanej w paseczki, zdobiona bawełnianą koronką. Z tyłu tkanina udrapowana jest na tiurniurze, spódnica zaś jest plisowana w szerokie plisy. Dopasowany stanik jest zapinany z przodu na guziczki. Posiada wysoki kołnierzyk-stójkę, szczelnie osłaniający szyję i długie wąskie rękawy.
Trudno sobie wyobrazić aktywną grę w podobnych strojach. Obecnie nawet amatorski tenis, nie mówiąc już o meczach zawodowych adeptek tego sportu, to gra bardzo dynamiczna – wymaga biegania po korcie, wyskoków, szybkości i dobrej kondycji. Współczesne zawodniczki niemal fruwają po korcie – można pomyśleć, że nie dotyczą ich prawa grawitacji. Jednak trzeba mieć świadomość, że wczesne mecze tenisowe, rozgrywane podczas ogrodowych przyjęć, a nawet pierwsze rozgrywki na Wimbledonie, były bardzo statyczne. Tenis w swych początkach był bardziej towarzyską niż sportową aktywnością. Kobiety, skrępowane niewygodnymi i ciężkimi strojami, a do tego pozostające wówczas w bardzo słabej kondycji fizycznej, niemal nie ruszały się na korcie. Stały przeważnie w miejscu, odbijając przez siatkę piłkę i starając się w nią trafić. Ten bierny styl gry nazywano pat ball czyli „klepaniem piłki”. Nikt nie oczekiwał od dam, by biegały czy schylały się. Nawet więcej – spocenie się, czy sapanie byłoby w złym tonie. A zadyszeć się w ciasnym gorsecie było przecież łatwo.
Konwenanse wymagały, by kobieta w każdej sytuacji wyglądała pięknie - schludnie i spokojnie. Również opalenizna, kojarzona z niższymi warstwami społecznymi, robotnikami pracującymi na powietrzu, była zakazana. Stąd konieczność kapelusza, uniemożliwiającego uderzenie piłki znad głowy. Nawet tzw. volley, czyli uderzenie piłki, zanim ta odbije się od powierzchni bywało uważane za niestosowne dla dam!
W poradniku tenisowym z 1884 r., porucznik Peile tak doradzał kobietom:” Volley nie jest dla pań! Jest zbyt szybki i jest zbyt dużym wysiłkiem dla organizmu.”
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat