Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Jeźdźcy
Dandysi na koniach
Romantyczne lwice w cylinderkach
Smukła nóżka w bryczesach
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Myśliwi
Od czerwonego rajtroka do marynarki norfoldzkiej
Czerwone kurtki
Bertie i jego marynarka
Szermierze
Tenisiści
Pokaz mody na korcie
Królewska gra
Wamsy, kamizelki, domowe czapki
Tenis ziemny
W gorsecie i tiurniurze na korcie
Wiktoriańskie damy
Wygodne stroje męskie
Biały sport
Walka o wygodę
Lata szalone, lata złote
Nowy styl, nowa sylwetka
Bogini kortu
Bitwa o szorty
Pończochy
Tenis ziemny- wynalazek majora Wingfielda
Wielkie odrodzenie gry w tenisa – już w uproszczonej formie - nastąpiło w latach 70. XIX w. W 1874 r. Major Walter Clopton Wingfield, wykorzystując i upraszczając zasady dawnego royal tennis zaproponował nową odmianę gry w tenisa, by ożywić i uprzyjemnić ogrodowe przyjęcia.
Ważną cechą nowej gry było zaproszenie do zabawy dam, które dotąd miały dość ograniczone możliwości rozrywki na świeżym powietrzu. A czyż nie ma większej przyjemności dla obu płci niż wspólna rekreacja? Dotąd taką okazję stwarzał krokiet. Panie nie grywały w jeu de paume ani w tenisa królewskiego – gry te wymagały dużej siły fizycznej i kultywowane były jako typowo męski sport. Rakiety i piłki zaproponowane do nowej wersji tenisa były natomiast dużo lżejsze i łatwiejsze do uniesienia przez kobiety.
Major Wingfield nadał nowej grze dość zagadkową nazwę sphairistike (po grecku sphaira oznacza między innymi przedmiot kulisty), jednak nazwa ta nie przyjęła się – dość szybko utrwaliło się określenie lawn tennis (czyli dosłownie „tenis trawnikowy”) – w Polsce „tenis ziemny”.
Nowa gra zyskała popularność niemal natychmiast, zaczęły wszędzie w Anglii powstawać kluby tenisowe i korty, przy czym panowała początkowo dość duża dowolność w podejściu do zasad i szczegółów. Już w 1875 przedstawiciele londyńskich klubów ujednolicili przepisy, w kolejnych latach wprowadzano standaryzację kortów, ekwipunku i punktacji –lawn tennis zyskał formę, w jakiej istnieje do dziś.
Warto wiedzieć, że rozwój tenisa ziemnego umożliwiły dwa praktyczne wynalazki: mechaniczna kosiarka do trawy, pozwalająca uzyskać nieskończone połacie równo przystrzyżonej trawy, z której zasłynęły angielskie korty, oraz rozwinięta przez Charlesa Goodyeara technologia wulkanizacji kauczuku – dzięki czemu można było wyprodukować lekkie i silnie odbijające się piłki, pokrywane wówczas białą flanelą.
Na terenie klubu krokietowego w Wimbledonie, All_England Croquet Club rozegrano w pierwszy turniej tenisa ziemnego – historia słynnych turniejów Wimbledońskich, rozgrywanych oficjalnie od 1877 r. rozpoczęła się prozaicznie: zepsuł się walec do równania trawy i by uzbierać kwotę na nowy walec, zorganizowano turniej dla amatorów tenisa, w którym uczestnictwo miało być płatne. Sukces był tak wielki, że postanowiono rokrocznie organizować w Wimbledonie rozgrywki. Tak zrodziła się nowa tradycja – pierwszy a zarazem najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie, w którym samo uczestnictwo uznawane jest za wyznacznik sportowego sukcesu i nobilitację zawodnika. (Trzeba dodać, że stosunkowo wcześnie, bo już w 1884 r. dopuszczono do gry na wimbledońskim turnieju kobiety.)
Tenis, entuzjastycznie przyjęty przez wytworne angielskie towarzystwo, zaczął błyskawicznie rozwijać się na całym świecie, stając się niezbędnym elementem towarzyskich spotkań i budząc coraz większą sportową namiętność Organizowano wszędzie kluby i związki tenisowe, a posiadacze ziemscy w swych rezydencjach i parkach zakładali prywatne korty. W Polsce już na początku lat 80. XIX wieku w Kurierze Warszawskim pojawiły się reklamy sprzętu do tenisa, rychło zaczęły powstawać sklepy specjalizujące się w tenisowym ekwipunku oraz pierwsze korty, na których partyjki tenisa rozgrywali przedstawiciele elit i najmodniejsi eleganci: w Warszawie w Dolinie Szwajcarskiej, na terenie Agrykoli czy w Ogrodach Wahla (dziś na ich miejscu wznosi się Muzeum Narodowe). Pierwszy turniej tenisowy odbył się w Warszawie w 1898 r. W całej Polsce, choć rozbitej zaborami, pojawiały się korty i powstawały organizacje tenisowe.
Tenis stał się synonimem elitarnej przyjemności, nowinką, której nikt z „towarzystwa” nie powinien ignorować, a modne fasony strojów do tenisa już wkrótce znalazły stałe miejsce w ilustrowanych magazynach o modzie.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat