Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Szermierze
Tenisiści
Kurtka Garibaldiego
To, że w dyscyplinie owej od początku chodziło bardziej o atmosferę sprzyjającą „amorom” niż samą rekreację (co od razu zauważyli satyrycy „Puncha”) jest mała sylwetka Kupidynka w czerwonych pończoszkach trzymającego mallets w ręku i przyglądającego się z ciekawością grającym parom. Owe litografie zamieszczane w „Punchu” są interesujące również dlatego, że ukazują jak wyglądały ówczesne stroje noszone w czasie tej gry. Wszystkie kobiety ukazane na ilustracjach z „Punch`a” ubrane są w suknie z szerokimi spódnicami rozpiętymi na obszernych krynolinach, które były w tym okresie w modzie. Suknie te mają staniki zapięte wysoko pod szyję oraz długie, luźne rękawy w nadgarstku ujęte w wąski mankiet. Zwykle są w jasnych, pastelowych kolorach a szyto je najczęściej z lekkich materiałów takich jak bawełna, gaza czy mora. Obok materiałów gładkich modne były również tkaniny kwieciste, prążkowane i kraciaste. Suknie, w których ukazane zostały ówczesne wielbicielki krokieta, można uznać za nieoficjalne, lekkie stroje, które kobiety mogły wtedy nosić w czasie pobytu na wsi, nad morzem czy wycieczki za miasto lub w czasie popularnych garden parties. W okresie, gdy w modzie kobiecej oprócz stroju do jazdy konnej nie było żadnych innych ubiorów o charakterze sportowym, tego typu lekkie suknie były idealnym ubiorem nie tylko na wieś czy nad morze ale również aby oddawać się rekreacji na przykład pod postacią gry w krokieta. Jak ukazują ilustracje zamieszczane w „Punchu”, wiele pań dla wygody w czasie gry podpinało swoje spódnice; spod nich widać było nakrochmalone, płócienne halki oraz krynolinę lub spodnie spódnice pikowane. Na tego typu suknie niektóre panie nakładały rodzaj krótkiego „kaftanika” zwykle kończącego się na linii talii a czasem zakończonego baskiną zapinanego na całej długości z okrągłym dekoltem i rękawami równie szerokimi co suknia ujętymi w nadgarstku w wąski mankiet. „Kaftanik” ów, który można uznać za rodzaj lekkiej ale praktycznej „sportowej kurtki” najczęściej był w kolorze czerwonym. W ówczesnej modzie znany był jako: kurtka Garibaldiego.
Była ona bardzo popularna wśród pań w latach 60. XIX wieku, sięgała tali, była zapinana na guziczki i była szyta z czerwonego kaszmiru i dekorowana czarnymi lub białymi warkoczami lub haftami przy stójce, rękawach i połach kurtki. Jej krój i sposób dekorowania był inspirowany strojem noszonym przez włoskiego patriotę Giuseppe Garibaldiego. Obok sukni na krynolinach w tym okresie popularne były również komplety składające się z samej spódnicy, do której zakładano różnego rodzaju bluzki na przykład w paski, jak ukazuje to inna z rycin opublikowana w „Punchu” w 1867 roku.
Do tego typu ubiorów panie najczęściej zakładały solidne, sznurowane buty z krótką cholewką. Na głowach nosiły najczęściej małe kapelusze słomiane lub rodzaj czarnych filcowych toczków przybranych kitą piór. Wiele pań dodatkowo okrywało ramiona modnymi szalami kaszmirowymi. Na rękach nosiły jasne, irchowe rękawiczki.
W przypadku stroju męskiego, jak ukazują ryciny z „Punch`a”, istniała w tej materii dość duża różnorodność. Niektórzy panowie nawet oddając się grze w krokieta nie zdejmowali oficjalnych surdutów ani cylindrów, inni z kolei ubierali się o wiele swobodniej, wybierając jasne garnitury składające się z marynarki oraz długich spodni. Jeszcze inni do marynarek zakładali bufiaste spodnie do kolan oraz jasne pończochy. Na nogi, podobnie jak panie, panowie zakładali czarne, sznurowane buty za kostkę a na głowę przeróżne nakrycia, począwszy od czarnych cylindrów poprzez materiałowe kaszkiety, filcowe kapelusze z rondem wywiniętym po bokach oraz meloniki. Surduty oraz spodnie, które z nimi noszono, zwykle były w ciemnych kolorach, natomiast garnitury zwykle w jaśniejszych: beżowym, ciemnoniebieskim itp.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.
stat