Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Szermierze
Tenisiści
Czerwone fraki
Cechą charakterystyczną dla golfiści z wieku XVIII zarówno tych ze Szkocji jak i Anglii była moda na tworzenie uniformów klubowych, które były w użyciu jeszcze w wieku XIX. W 1787 roku David Allan namalował portret chirurga Williama Inglis`a ( National Gallery of Scotland, Edynburg), który był kapitanem The Honourable Company of Edinburgh Golfers. Cechą charakterystyczną uniformów golfistów z Edynburga były czerwone fraki z czarnymi, aksamitnymi wyłogami i mankietami. Po lewej stronie znajdowała się odznaka klubowa. Do tego stroju William założył czarną kamizelkę, białą koszulę, czarne spodnie do kolan (culotte) oraz takie same pończochy i buty. W pasie przewiązał się ozdobną szarfą a na głowie ma kapelusz typu tricorne. W takich samych klubowych, czerwonych frakach noszonych z jasnymi spodniami i marynarkami ukazani zostali w tle pozostali klubowicze. Dowodem na to, że uniform ten był noszony i w I ćwierci wieku XIX jest portret John`a Taylor`a namalowany w latach 1807-25 przez John`a Watsona Gordon ( National Gallery of Scotland, Edynburg). John ma na sobie klubowy frak, który również jest czerwony a jego kołnierz czarny, po lewej stronie odznaka klubowa. Jego frak różni się jedynie krojem w I ćwierci XIX wieku fraki miały zredukowane przednie poły a tylne zwężały się tworząc tzw. „jaskółczy ogon”. Do tego ubioru Taylor nosi białą koszulę oraz takie same spodnie do kolan i pończochy. Na nogach ma czarne, płytkie buty a na głowie beżowy cylinder. W National Gallery of Scotland znajduje się również ciekawy portret zbiorowy namalowany przez Charles`a Lees zatytułowany: Golfiarze (1847). Na obrazie tym ukazani zostali członkowie The Honourable Company of Edinburgh Golfers w czasie rozgrywania ważnego uderzenia, którym przygląda się ogromny tłum gapiów. Członkowie klubu nadal ubrani są w charakterystyczne czerwone stroje wierzchnie, które swoim krojem bardzo przypominają modne surduty lub wchodzące dopiero w modę marynarki. Do nich nie noszą już spodni- culotte do kolan tylko długie obcisłe spodnie w typie pantalonów. Są one najczęściej jasne. Pod owym czerwonym surdutem lub marynarką noszą białe koszule i sięgające bioder, ciemniejsze dwurzędowe kamizelki. Szyje owinięte są czarnymi krawatami. Na głowach widać cylindry lub materiałowe kaszkiety.
Jak wyglądały uniformy noszone przez golfistów z The Royal Blackheath Club (pierwszego klubu golfowego w Anglii) ukazuje grafika autorstwa Lemuela Francisa Abbott`a z 1790 roku zatytułowana: Golfiści z Blackheath ( National Portrait Gallery, Londyn ) ukazuje członka tego klubu w towarzystwie tzw. caddy`ego- służącego noszącego za nim kije ( grając w golfa używa się czternastu różnych kijów), który ma na sobie czerwony, dwurzędowy frak wzorowany na ówczesnych kurtkach mundurowych. Frak ten ma po obydwu stronach przyszyty rząd metalowych guzików oraz czarny wykładany kołnierz ze srebrnymi belkami po bokach oraz czarne, aksamitne mankiety również zapinane na metalowe guziki. Dziurki w mankietach lamowane są srebrną nicią. Na ramionach przyszyte są epolety. Do tego stroju golfista nosi białą koszulę z żabotem, niebieską kamizelkę do bioder oraz beżowe spodnie- cullote zapinane nad kolanem po boku na kilka guzików. Do tego jasne pończochy i czarne buty z metalową klamrą. Na głowie czarny kapelusz z szerokim rondem i nie wysoką główką. W tego typu klubowych uniformach grywano długo bo jeszcze w I połowie wieku XIX.
Jednak w II połowie tego stulecia jak ukazują zachowane materiały ikonograficzne, po woli zaczęły być one wypierane przez bardziej uniwersalny komplet, który akurat pojawił się w męskiej szafie: marynarkę, kamizelkę i długie spodnie. Ponieważ golf był grą wywodzącą się ze Szkocji, golfiści często jako nakrycie głowy wybierali słynny Tam - o- shanter. Jest to nakrycie głowy charakterystyczne dla Szkocji, rodzaj beretu z pomponem po środku, który lamowany jest kraciastym materiałem typu tartan. Tego typu berety były zwykle szyte z dwóch kawałków wełnianych materiałów. Jego nazwa pochodzi od imienia bohatera popularnego wiersza Roberta Burns`a z 1791 roku zatytułowanego Tam O`Shanter.
W latach 60. XIX wieku w męskiej garderobie pojawił się nowy typ spodni zwany knickerbockers, które zwykle sięgały nad kolano były zapinane z boku na guzik i szyto je z wełnianych najczęściej tweedowych materiałów. Początkowo były one noszone z gładkimi, jednokolorowymi pończochami i skórzanymi sznurowanymi butami. Spodnie te dość szybko zaczęły wypierać tradycyjne długie i w latach 80. XIX wieku były wśród golfistów bardzo popularne. Informacji na temat tego jak dokładnie wyglądał wtedy strój modnego gracza dostarcza nam jak zawsze magazyn „Punch”. Jak pisze Alison Adburgham: „Pierwszy obrazek związany z golfem opublikowany w „Punchu” pochodzi z 1889 roku, przedstawia on Arthur`a Balfour- członka Parlamentu odpowiedzialnego za sprawy w Irlandii, ubrany jest on w blezer w krzykliwe, kolorowe paski, spodnie knickerbockers w kratkę, ręcznie robione wełniane pończochy, kamasze i beret tam – o`- shanter. To, że pierwsza rycina związana z golfem została opublikowana w „Punchu” tak późno miało związek z faktem, że golf bardzo długo pozostawał jednak szkocką grą.” Jednak najlepszy okres w męskiej modzie golfowej zaczyna się w ostatniej dekadzie XIX wieku czyli w latach 90. Jak piszą Calasibetta i Tortora w tym czasie: „Mężczyźni nosili spodnie- knickerbockers, marynarkę norfoldzką i materiałowy kaszkiet z daszkiem.”
O ile w II połowie XIX wieku golf należał do sportów popularnych i chętnie uprawianych przez mieszkańców Wysp Brytyjskich, to prawdziwa gorączka miała dopiero wybuchnąć w początkach XX wieku.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat