Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Szermierze
Tenisiści
Magdalena Bialic
Dawni kąpielownicy i ich stroje. O modzie plażowo-kąpielowej
Współcześnie trudno jest sobie wyobrazić wakacje i wypoczynek bez kąpieli i pływania w morzu, basenie czy rzece oraz bez wygrzewania się na słońcu i łapania cennej witaminy D, a przy okazji i zdobywania upragnionej opalenizny, która pomimo różnych krytycznych opinii ciągle jest modna i stanowi atrybut udanej rekreacji. Bardzo ważnym elementem wakacyjnych przygotowań jest również wybranie odpowiedniego stroju do kąpiel, pływania i plażowania oraz wszelkich innych dodatków typu: klapki, torby, kapelusze itp.
Historia kąpieli, pływania i plażowania tak jak to sobie współcześnie wyobrażamy tak naprawdę zaczęła się dopiero w XIX wieku. Wtedy też tak na dobre zaczyna się historia strojów kąpielowo-pływackich i plażowych. Jednak przyjemność kontaktu z wodą ludzie czerpali już od czasów prehistorycznych, następnie od czasów starożytnych aż po wiek XVIII- tylko, że w tym okresie kąpiele i moczenie się w wodzie miało przede wszystkim charakter zdrowotny i higieniczny a mniej rekreacyjny.
W związku z tym rodzi się pytanie, czy w dawnych wiekach istniało coś takiego, jak kostium kąpielowy?
Prawdziwą zagadką są stroje kobiet ukazanych na słynnej mozaice z IV wieku naszej ery w Piazza Armerina na Sycylii, zdobiące wnętrza Villi Romana del Casale, która służyła później jako rezydencja myśliwska rodzinie cesarza Maksymiliana. Na mozaice tej ukazanych zostało dziesięć młodych dziewcząt oddających się różnym zabawom na przykład grze w piłkę itp. Ubrane są one w niezwykle skąpe stroje, które swoją formą przypominają współczesne bikini. Stąd głosy mówiące, że tego typu kostium kąpielowy znany był już w starożytności. Jest to jednak błędny wniosek. Jak pisze Beate Berger, stroje te na pewno można uznać za ubiory o charakterze sportowym ale raczej nie za kostiumy kąpielowe. Choć trzeba przyznać, że starożytni Rzymianie dużą wagę przykładali do kąpieli i innych tego typu ablucji, to odbywali je nago w specjalnie do tego przeznaczonych gmachach. Nago kąpano się również w średniowieczu i renesansie. Na słynnej miniaturze autorstwa braci Limburg zatytułowanej: Sierpień (ok.1415, Musée Condé, Chantilly) na drugim planie namalowana została rzeka, w której kąpią się nadzy mężczyźni, jeden z nich całkiem nagi wychodzi z wody, jeszcze jeden zdjął ubranie, które leży obok i nago siedzi na brzegu z nogami w wodzie. Bez jakichkolwiek ubrań ukazane zostały również postaci ludzi na słynnym obrazie Lucasa Cranacha Starszego z 1546 roku, który nosi tytuł: Źródło wiecznej młodości ( Gemäldegalerie, Berlin). Przeważają tu postaci nagich kobiet, które kąpią się w dużym basenie z fontanną, po wyjściu z wody ubierają się w swoje stroje i udają się na ucztę.
O ile swobodna kąpiel w rzece, jeziorze czy też morzu bardzo długo bo aż do połowy XVIII wieku (przede wszystkim ze względów obyczajowych) była prawie wyłącznie zarezerwowana dla panów, to w źródłach leczniczych swobodnie mogły kąpać się obydwie płci pozostając najczęściej w tzw. „stroju Adama i Ewy”. Z dobrodziejstwa gorących źródeł w Bath, znanych już starożytnym Rzymianom, korzystał Samuel Pepys z żoną, opisując je w ten sposób: „12 czerwca. 1668. Zjadłszy dobry obiad za 10 szylingów, przybyliśmy przed nocą do Bath; gdzie natychmiast poszedłem zobaczyć miejsce, gdzie się ludzie w tamtecznej wodzie kąpią. Kąpielisko nie tak wielkie, jak oczekiwałem, a miasto z kamienia i czyste, chociaż ulice dość wąskie. 13 czerwca. Wstaliśmy o czwartej, zamówiwszy sobie kąpiel w basenie „Pod Krzyżem”, dokąd nas wpuszczono jedno po drugim; choć myśleliśmy się wykąpać, zanim ludzie się zejdą, niebawem zeszło się dość towarzystwa; i bardzo nadobne panie, i wszystko dość chędogo, ale myślę, że nie może tam być bardzo czysto, gdzie tyle ciał na raz w tej samej wodzie się kąpie. Ci, co są sobie znajomi albo długo już tam razem przebywają, toczą ze sobą w owej kąpieli grzeczne rozmowy. I aż dziw, jaka ta woda ciepła; a w niektórych miejscach źródła tak są gorące, że nogi parzy. Do domu zaniesieni byliśmy w lektykach, owinięci prześcieradłami. I tak jedno po drugim nas przenosili, a ja siedziałem w wodzie ponad dwie godziny; tedy do łóżka i potniałem z godzinę.” Tak kąpiele w słynnej miejscowości Vichy wspominała w swoich listach do córki z maja i czerwca 1676 roku- Maria de Rabutin Chantal markiza de Sévigné, która pojechała tam aby leczyć reumatyzm: „Rozpoczęłam dzisiaj natryski: tak sobie wyobrażam czyściec. Znajdujesz się całkiem nago w małym podziemnym pomieszczeniu, dokąd dochodzi rura z tą gorącą wodą, którą kobieta polewa Cię wszędzie. Stan ten, w którym listek figowy starcza za całe odzienie, dość jest upokarzający. Zabrałam swoje dwie pokojowe, żeby mieć chociaż kogoś przy sobie.[…] Wyobraź sobie strumień wody, gorącej nad wszelkie pojęcie, który spada co raz to na którąś z biednych części Twego ciała. Polewają Cię najpierw srodze całą, żeby pobudzić wszystkie zmysły; potem koncentrują się na stawach dotkniętych chorobą; kiedy jednak dochodzą do karku, parzy Cię z nagła ogień niepojęty, a przecież tam właśnie węzłowe miejsce. Wszystko to wycierpieć trzeba, więc cierpię wszystko i wcale poparzona nie jestem, kładę się zaraz do ciepłego łóżka, gdzie pocę się obficie, i w tym tkwi sekret całego leczenia.” Na podstawie tych wspomnień widać, że w tym okresie korzystając z kąpieli w źródłach leczniczych, nie pojawia się nic takiego jak specjalny strój kąpielowy, w użyciu są jedynie ręczniki i prześcieradła, ewentualnie długie, białe koszule będące w tym okresie podstawowym elementem bieliźnianym zarówno dla panów jak i pań, albo po prostu kąpiele odbywało się nago. W późniejszym okresie w Bath panowie kapali się w płóciennych kaftanach i kalesonach a panie nadal w koszulach.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat