Stanisław Kostka Potocki, Jacques Louis David, 1781, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Główna Konkurs Sport i rekreacja Moda i obyczaje XVII w. Moda i obyczaje XVIII w. Moda i obyczaje XIX w. Sztuka krawiectwa
Sport i rekreacja
Ubiory do polowań i jazdy konnej w XVII w.
Ubiory sportowe w XVIII w.
Sprawdź się!
Ubiory sportowe w XIX w.
Automobiliści
W goglach i prochowcu
Płaszcz duster i gogle
Modni automobiliści
Artyści a strój automobilowy
Wyścigi i rajdy
Cykliści
Panowie w pończochach
O amazonkach
Golfiści
Zielona kamizelka
Czerwony frak
Dobry styl
Raj bez Ewy
"Ikona" mody golfowej
Knickerbockers dla kobiet
Kobiecości na polach golfowych
Jeźdźcy
Dandysi na koniach
Romantyczne lwice w cylinderkach
Smukła nóżka w bryczesach
Kąpielownicy
Dawni kąpielownicy i ich stroje
Kabiny i maszyny kąpielowe
Gorsety kąpielowe
Po I wojnie światowej
Krokieciści
Czerwony żakiecik
Krokiet
Kurtka Garibaldiego
Winslow Homer
II turniura
Ostatnie dobre lata
Łyżwiarze
Szkockie kratki i kożuszki
Dawni łyżwiarze
Ponętna nóżka
Gwiazdy łyżwiarstwa
Myśliwi
Od czerwonego rajtroka do marynarki norfoldzkiej
Czerwone kurtki
Bertie i jego marynarka
Szermierze
Tenisiści
Pokaz mody na korcie
Królewska gra
Wamsy, kamizelki, domowe czapki
Tenis ziemny
W gorsecie i tiurniurze na korcie
Wiktoriańskie damy
Wygodne stroje męskie
Biały sport
Walka o wygodę
Lata szalone, lata złote
Nowy styl, nowa sylwetka
Bogini kortu
Bitwa o szorty
Pończochy
Artyści a strój automobilowy
Interesujący jest fakt, że w tym okresie do projektowania strojów automobilowych włączyli się również słynni artyści. Jednym z nich była awangardowa artystka radziecka Lubow Popowa (1889-1924): „Przedstawicielka konstruktywizmu, malarka i scenograf […] od 1921 roku całkowicie poświęciła się estetyce industrialnej, tworząc projekty dla pierwszej państwowej fabryki odzieży w Moskwie. Suknie i garnitury były na ogół dość typowe, a poszczególne fasony zazwyczaj miały konkretne przeznaczenie na przykład do pracy lub do zajęć sportowych.”
Wśród projektów, które opracowała, znalazł się damski strój automobilowy. Projekt ten został wykonany techniką kolażu w 1924 roku jak okładka czasopisma „Lieto”. Technikę tą Popowa poznała w czasie studiów w Paryżu: „Poprzez montaż różnych elementów została dodatkowo podkreślona funkcja projektu: do jazdy samochodem najlepiej nadaje się solidna, ale przewiewna sukienka. Popowa przedstawia niezwykle aktualny obraz nowoczesnej, zmotoryzowanej kobiety. Biegnące prostopadle do siebie szerokie pasy w kontrastowych kolorach- czarnym, czerwonym i białym- podkreślają surową formę kroju letniej sukienki, której jedynym lekkim akcentem jest czarna kokarda.” Pomimo, iż projekt Popowej jest bardzo kobiecy i elegancki, raczej nie wiele Rosjanek (biorąc po uwagę warunki panujące w Rosji Sowieckiej w kilka lat po Rewolucji Październikowej) miało szansę coś takiego założyć i prowadzić w tym samochód, który w tym okresie był dostępny tylko dla przedstawicieli komunistycznych elit.
Inną artystką, projektującą interesujące stroje, w tym damskie ubiory automobilowe, była urodzona na Ukrainie Sonia Delaunay z domu Terk (1885-1979). Była ona żoną francuskiego malarza Roberta Delaunay`a. Obydwoje należeli do przedstawicieli awangardy i uprawiali malarstwo abstrakcyjne, które przez G. Apollinaire`a były określane mianem orfizmu. Sonia jeszcze przed I Wojną Światową stworzyła również odmianę malarstwa symultanicznego, która wywarła ogromny wpływ na całą jej późniejszą twórczość. Swoje malarstwo, którego podstawą były proste formy geometryczne oraz mocne, żywe, nasycone barwy tłumaczyła w ten sposób: „Różnorodne kolory kładzione obok siebie wywołują w oku widza wrażenie ruchu i ożywienie tych kolorów, ponieważ każdy oddzielny kolor wywołuje w siatkówce oka w sposób jednoczesny (symultaniczny) inny kolor, a mianowicie kolor komplementarny.” Interesujące jest również jak działały razem formy i kolory: „Kolor i formy geometryczne każda ma ukryty porządek oraz znaczenie: kolor jest niepodzielnym, pierwszorzędnym elementem; geometria wyraża niezmienne prawa matematyki.” Zasady, którymi rządziło się jej malarstwo symultaniczne, bardzo szybko zastosowała do tworzenia wielu innych rzeczy: mody, kostiumów teatralnych, scenografii, wnętrz, przedmiotów użytkowych. Pierwszą rzeczą jaką zaprojektowała z zastosowaniem prawideł malarstwa symultanicznego, był kocyk do kołyski dla swojego synka Charles`a z 1911 roku uszyty ze skrawków kolorowych materiałów. Natomiast pierwsza symultaniczna suknia powstała w 1913 roku i podobnie jak kocyk była uszyta ze skrawków materiału. Tak jedną z takich sukni opisywał Apollinaire w 1914 roku: „Oto jest opis symultanicznej sukni Madame Sonii Delaunay: suknia purpurowa, szeroki purpurowo-zielony pasek, spod marynarki widoczny jest stanik sukni podzielony na jasne strefy kolorów, delikatnych albo wyblakłych, gdzie mieszają się w następujący sposób: antyczny róż, pomarańczowo-żółty, błękit Nattiera, szkarłatny itd. występując na różnych materiałach tak więc wełna, tafta, flanela, jedwab i inne są razem zestawione.” Stroje, które projektowała Sonia początkowo cieszyły się popularnością wśród różnych artystów awangardowych, aktorów, aktorek itp. Z czasem zaczęły one również zdobywać sobie klientelę pośród przedstawicieli arystokracji i bogatej burżuazji. Dzięki temu w 1923 roku Sonia otworzyła w Madrycie swój pierwszy butik „Casa Sonia”, w którym sprzedawała parasole, opaski na głowę, płaszcze, zasłony, naszyjniki jak i również ubranka dla dzieci. Wielką popularnością cieszył się również jej „Boutique Simultané”, który otworzyła przy współpracy z projektantem mody Jacques`em Heimem na słynnej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu w 1925 roku. W butiku tym Sonia prezentowała swoje symultaniczne płaszcze, suknie i różne akcesoria na tle parawanów zrobionych z symultanicznych tkanin. W tym czasie produkowała również szeroki wybór różnego rodzaju akcesoriów m.in. buty i opaski oraz ubrania sportowe takie jak skarpetki i swetry oraz robione ręcznie na drutach kostiumy kąpielowe.
W tym okresie (dokładnie w 1925 roku) Sonia zaprojektowała słynny płaszcz z kolorowych, prostokątnych skrawków materiału, który wraz z taką samą garsonką oraz kapeluszem typu –kask i goglami stanowić miał niezwykle modny i elegancki strój do samochodu.
Aby ów strój pasował do samochodu jego wzór został przeniesiony na karoserię automobilu Citroen B 12 na tle, którego pozuje modelka odziana w ten symultaniczny komplet. Ta oryginalna prezentacja mody automobilowej z samochodem w tle odbyła się przed francuskim Pawilonem Turystyki zbudowanym specjalnie na Międzynarodową Wystawę Sztuk Dekoracyjnych w Paryżu. Jak pisze Anna Sieradzka: „Po 1929 roku artystka porzuciła modę i sztukę dekoracyjną zajmując się wyłącznie malarstwem abstrakcyjnym. Projekty Soni Delaunay cieszyły się uznaniem wśród jej przyjaciół, malarzy i poetów, były też akceptowane przez panie ze środowiska paryskiej bohemy. Natomiast ich śmiałość i oryginalność nie miała szans powodzenia wśród zwykłych kobiet, choć niewątpliwie pomysły artystki wywarły wpływ na nową linię mody kształtowaną po 1925 roku.”
Dowodem na to jak ważną rolę odgrywała w latach 20. XX wieku odpowiednia toaleta noszona w czasie jazdy samochodem, był konkurs zorganizowany w 1926 roku przez poczytne francuskie czasopismo „Femina”. Konkurs ten miał wyłonić najelegantszą kobietę w automobilu. Został on rozstrzygnięty w sierpniowym numerze „Feminy” z 1926 roku. Brało w nim udział wiele słynnych i utytułowanych pań, takich jak księżna S. de La Rochefoucauld czy siostry Dolly. Stroje prezentowane przez piękne modelki nie tylko miały być modne, oryginalne i pochodzić z najlepszych domów mody ale również subtelnie harmonizować z karoserią wozu. W gazecie zostały zamieszczone zdjęcia tych dam, które zajęły najwyższe miejsca. Laureatkami zostały dyrektorki Domu Mody Cécile et Ginette który znajdował się w Paryżu na Avenue Montaigne 49. Wystąpiły one w ciemnych toaletach (suknia – tuba noszona z etolą oraz garsonka noszona z białą bluzką), które doskonale harmonizowały z ciemną, lśniącą karoserią wozu, w którym zostały sfotografowane. Ich stroje uzupełniały modne akcesoria oraz biżuteria (obydwie panie noszą długie sznury drobnych pereł) oraz kapelusze: jeden typu-kask głęboko naciągnięty na głowę; drugi równie głęboki ale z niewielkim rondem. Do tego eleganckie broszki przypięte do klapy marynarki lub główki kapelusza. Inne wyróżnione damy ukazane na pozostałych zdjęciach są przeważnie ubrane w sukienki – tuby, klasyczne garsonki składające się z bluzy-kasaka oraz prostej spódnicy a do tego prawie każda nosi futrzaną etolę oraz kapelusz – kask lub klosz. Na nogach jedwabne pończochy i buty na niewielkim obcasiku. Tylko jedna z pań ma na sobie płaszcz typu duster i gogle, co jest dowodem na to, że te klasyczne jeszcze kilka lat temu elementy garderoby każdej automobilistki i automobilisty w tym okresie stały się już raczej passé.
Trend ten utrzymał się już do wybuchu II Wojny Światowej. Panie jeżdżące automobilami w latach 30. XX wieku nadal bardzo chętnie nosiły komplety składające się z marynarki oraz spódnicy a do tego bluzkę, etolę oraz zgrabny kapelusik. Stroje te miały charakterystyczny dla lat 30. krój: marynarki zwykle sięgały kilka centymetrów poniżej bioder, były dopasowane w talii ale miały poszerzone ramiona; spódnice zwykle sięgały do pół łydki, w biodrach były dopasowane a dalej rozszerzały się za pomocą klinów i zakładek.
Natomiast mężczyźni jeżdżący automobilami w latach 30. XX wieku, podobnie jak panie, na dobre porzucili futrzane płaszcze, lniane lub wełniane dustery oraz gogle i przywdziali marynarki, koszule z krawatem, spodnie knickerbockers lub plusfours a do tego nosili kolorowe i wzorzyste skarpety oraz płytkie sznurowane półbuty a na głowę kaszkiety.
© Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Deklaracja dostępności Wilanów dla Młodych Talentów

Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Wilanów dla Młodych Talentów.

  • Data publikacji strony internetowej:
  • Data ostatniej istotnej aktualizacji:

Status pod względem zgodności z ustawą

Strona internetowa jest niezgodna z ustawą o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych z powodu niezgodności lub wyłączeń wymienionych poniżej.

Treści niedostępne

  • Brak opisów alternatywnych do treści nietekstowych (np. zdjęć i ilustracji). Brakujące opisy są systematycznie uzupełniane. (1.1.1, A)
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury (nieprawidłowe użycie znaczników semantycznych) (1.3.1, A)
  • Strona jest oparta na tabeli i przez to nie jest zrozumiała dla osób z niepełnosprawnością wzroku (1.3.2, A)
  • Miejscami nie jest zapewniony wystarczający kontrast minimalny. (1.4.3, AA)
  • Przy powiększeniu do 200% tekst źle się wyświetla i w ogóle nie ma możliwości odczytania tekstu po prawej stronie (1.4.4, AA)
  • Jednoznakowych skrótów klawiszowych nie można wyłączyć ani przemapować. (2.1.4, A)
  • Brak możliwości pominięcia pewnych bloków strony. Nie działają skróty klawiaturowe. (2.4.1, A)
  • Tytuł jest identyczny na podstronach i na stronie głównej. (2.4.2, A)
  • Nie wszystkie elementy aktywne są opisane albo nie zawsze opis jest jednoznaczny. (2.4.4, A)
  • Stronę w danym serwisie można zlokalizować tylko za pomocą jednego sposobu. (2.4.5, AA)
  • Brak nagłówków (2.4.6, AA)
  • Brak znacznika lang="pl" (3.1.1, A; 3.1.2, AA)
  • Brak identyfikatorów bądź unikalnych identyfikatorów. (4.1.1, A)

Przygotowanie deklaracji w sprawie dostępności

  • Deklarację sporządzono dnia:
  • Deklarację została ostatnio poddana przeglądowi i aktualizacji dnia:

Deklarację sporządzono na podstawie oceny podmiotu zewnętrznego przeprowadzonej przez Spółdzielnia Socjalna FADO.

Informacje zwrotne i dane kontaktowe

  • Za rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Maria Zielińska.
  • E-mail: mzielinska@muzeum-wilanow.pl
  • Telefon: 785905734

Każdy ma prawo:

  • zgłosić uwagi dotyczące dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • zgłosić żądanie zapewnienia dostępności cyfrowej strony lub jej elementu,
  • wnioskować o udostępnienie niedostępnej informacji w innej alternatywnej formie.

Żądanie musi zawierać:

  • dane kontaktowe osoby zgłaszającej,
  • wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,
  • wskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej.

Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia. Jeżeli zapewnienie dostępności cyfrowej nie będzie możliwe, podmiot publiczny może zaproponować alternatywny sposób dostępu do informacji. W przypadku, gdy podmiot publiczny odmówi realizacji żądania zapewnienia dostępności lub alternatywnego sposobu dostępu do informacji, wnoszący żądanie może tą samą drogą złożyć skargę w sprawie zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub elementu strony internetowej.

Skargi i odwołania

Po wyczerpaniu wskazanej procedury skargę można złożyć również do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Dostępność architektoniczna

  • Parking i najbliższy przystanek znajdują się w odległości ok. 300 m od pałacu.
    Z pobliskich przystanków autobusowych oraz parkingu do pałacu prowadzi kilka dróg. Bezpośrednio do muzeum dochodzi się po nierównej nawierzchni, która częściowo składa się z kamieni polnych (tzw. kocie łby), częściowo jest to nawierzchnia HanseGrand. 
  • Ze strony muzeum można pobrać plan pałacu i ogrodów z zaznaczonymi trudnościami oraz udogodnieniami architektonicznymi. Na planie zaznaczone są najwygodniejsze trasy dojścia do pałacu z najbliższych przystanków autobusowych oraz z parkingu.
  • Najdogodniejszym przejściem są pasy z sygnalizacją świetlną znajdujące się przy barze McDonald. Przechodzimy na drugą stronę ulicy, dochodzimy do ogrodzenia, po czym kierujemy się w prawo i cały czas idziemy prosto chodnikiem. Po drodze po lewej stronie mijamy szereg budynków oraz kościół, za którym zaczyna się teren muzeum.
  • Opis dojścia z pętli autobusowej do kasy a następnie do pałacu dostępny jest również w formacie tekstowym oraz jako opis słowny w formacie mp3.
  • Kasa muzeum znajduje się w budynku przy ul. St. Kostki Potockiego. Do środka wchodzi się po schodach. Dla osób z trudnościami w poruszaniu się przed kasą umieszczony jest słupek ze specjalnym przyciskiem. Po naciśnięciu przycisku pracownik kasy zgłosi się do Państwa.
  • Wejście do pałacu dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową znajduje się w prawym skrzydle pałacu (od Sieni Zielonej).
  • Dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich dostępne są parter pałacu oraz park. Muzeum dysponuje rampami rozkładanymi ułatwiającymi wjazd i wyjazd z pałacu oraz poruszanie się po parterze pałacowym. WAŻNE! Ze względu na historyczny charakter miejsca jeszcze nie wszystkie progi zostały usunięte, a długość ramp, jakie możemy zastosować w obecnych warunkach, pozwala na osiągnięcie kąta nachylenia przy wjeździe i wyjeździe wynoszącego 24%. Dlatego osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich proszone są o przyjście do muzeum wraz z osobą towarzyszącą.
  • Uwaga! Ze względu na przejściowe trudności techniczne osoby poruszające się na wózkach elektrycznych czasowo nie mają możliwości wjazdu do pałacu. Niedogodności zostaną jak najszybciej usunięte.
  • Pierwsze piętro pałacu i Sala Uczt oraz poziom -1 nie są dostępne dla osób z niepełnosprawnością ruchową, w szczególności poruszających się na wózkach.
  • W każdym pomieszczeniu w pałacu znajduje się krzesło, z którego może skorzystać osoba potrzebująca odpoczynku.
  • W Galerii Północnej, Galerii Południowej oraz w Salonie Malinowym przygotowane zostały dodatkowe miejsca do siedzenia.
  • Toaleta dostosowana do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich znajduje się w Ogrodzie Różanym.
  • Do budynku i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.
stat